نویسنده : میلاد 
تاریخ انتشار:سه شنبه 8 آذر 1390
تكامل ما به مثابة افرادي منسجم و يكپارچه بستگي دارد به توانايي ما در رويارويي، حل كردن و تطبيق يافتن با چالشهاي زندگي. تقريباً تمامي نظريههاي رشد شخصيت يك مرحله يا مدل فاز را كه نمايانگر كشمكشهاي دروني است به مثابة معلمي جهت تكامل شخصيت بكار ميگيرند. دورههاي نگراني، سردرگمي و ترديد، فرصتهاي روانشناختي ما هستند كه « گزينة رشد را انتخاب كنيم نه گزينه‌ي ترس را ». مراكز چاكرايي سازندة مكانيزم زيست شناختي و نيز مدلهاي روانشناختي رشد شخصيت ميباشند. هر يك از اين مراكز از لحاظ الكترومكانيكي يك نقطة گردآوري كننده و انباشتهسازي جهت جنبة بخصوصي از كشمكش و رشد ميباشد. چاكراها در امتداد دو مدار الكتريكي و اصلي بدن، مانند مبدلها عمل ميكنند (شكل 4 را مشاهده فرماييد). آنها تغييرات دوقطبي (پولاريته ) ارگانيكي تنظيم كرده و هرگونه فعل و انفعالات الكترومغناطيسي را ثبت مينمايند. به اين دليل كه بسياري از حالتهاي دوقطبي (پولاريته ) ارگانيك، بطور غيرمستقيم حاصل پاسخهاي عاطفي ميباشد، چاكراها به بانكهاي اطلاعاتي تبديل ميشوند، كه اطلاعات را در خصوص كشمكشهاي فردي و تأثيرات تجربي آنها در خود ذخيره ميكنند.
مراكز چاكرايي و الگوهاي ارتعاشي باستاني (يانتراها ) كه با هر يك از اين مراكز مرتبط ميباشند.
